ئالدىنقى كۈنى يولدا كېتىۋېتىپ تۇيۇقسىز يىقىلىپ چۈشتۈم، ھېچكىم مېنى يۆلىمىدى، ھەتتا يېنىمدىكى دوستۇممۇ تېلىقىپ كۈلدى، مەن دېدىم:

   –خەپ، سەنمۇ يىقىلارسەن.....

   ئۇزاق ئۆتمەي ئۇمۇ يىقىلدى، مەن كۈلمەكچى ئىدىم، لېكىن كۈلەلمىدىم، چۈنكى يىقىلىشنىڭ تەمى ئاچچىق ئىدى. شۇڭا مەن ئىتتىك بېرىپ ئۇنى يۆلىدىم.ئۇنىڭ يۈزى قىزاردى،سوغۇقتىن قىزاردىمۇ ياكى خىجىللىقتىنمۇ، مەن بۇنى بىلەلمىدىم، پەقەت ئۇنىڭ كۆزلىرىدىن ياش تامچىلىرىنىڭ مەڭزىنى بويلاپ چۈشكىنىنىلا كۆردۈم، قەلبىم ئىللىپ قالدى!....